(A.P.W.C – Amsvorde 1–2)(d.d. 22-11-2025)
Een club waar eens de families Van den Brom, De Haas, Ten Hove en Kentin heersten. Enige tijd geleden was er nog maar één over: die-hard (en te vroeg overleden) Riet Kentin. In een vrijwel lege kantine zei ze tegen ons: “Jullie zitten aan mijn tafel.” We stonden meteen op, maar gingen er direct naast zitten. Wederzijds respect.
Toppers als Hennie Stoffer, Martin van ’t Hazeveld, Jef van Elst, Fili Kraak en Aart Eikelboom hebben allemaal een verleden bij beide clubs, maar ook allemaal zowel een paars-wit als een zwart-wit hart. Clubliefde. De enige topper die misschien spijt heeft van zoveel kleuren is onze rode held, Hans Maas. Door zijn uitstapje van één jaar naar APWC miste hij zijn verdiende erespeldjes, want voor een Amsvorde-jubileum moet je aaneengesloten lid zijn. Gelukkig werd hij door de club Lid van Verdienste gemaakt. Volkomen terecht.
Het zonnetje scheen, maar het was ijskoud toen beide teams om 14.30 uur aantraden. Nog steeds zonder Darrick van Langeveld, Mustafa Sahidi en Freek Tameling. Daar kwam bij dat het blessurevirus bij de familie Pampus was uitgebroken. Ruben en Tim stonden langs de lijn. Bas Verstraete was op trainersstage.
Marcel van de Wijngaard maakte overuren. Puzzelen dus voor coach Veenstra, die ook zijn secondant Ron van Burgstede moest missen. Gelukkig is Jeremy van Beek er altijd bij.
Het werd helemaal niet leuk toen Sil Keuss al na 10 minuten geblesseerd van het veld moest. Friso kwam erin als rechtsback en Sayd nam de centrale positie over. Het ervaren APWC maakte meteen gebruik van de desorganisatie achterin. Zo kon Ogulzhan Solmaz dwars door het centrum de 1-0 achter de weer uitblinkende keeper Wesley Wallet inschieten.
Wie dacht dat Amsvorde hier aangeslagen van zou worden, had het mis. Nog nooit zat er zoveel positieve agressie in het team. Het leverde Mitchell de Vos een gele kaart op, maar zijn tegenstander, de gelouterde “prof” Mike van de Laar, had er met rood af gemoeten (slechts geel…).
Mitchell, die normaal zijn frustratie wel eens op een tegenstander of scheidsrechter kan afreageren, is de laatste weken een voorbeeld voor ons team. Hardwerkend — en het was dan ook niet vreemd dat hij met een schitterend afstandsschot in de 60e minuut de 1-1 aantekende.
Wat daarna gebeurde was fenomenaal. De Amsvordianen vochten als zwart-witte leeuwen. Nog nooit zo’n gezonde agressie gezien. Sayd Shalizi en Selcuk Kizilhan spijkerden het centrum dicht en Friso en Dennis knokten aan de zijkanten voor wat zij waard waren.
Op het middenveld werd in de 55e minuut de moegestreden Jesse Furrer vervangen door good old Monir Fakhari. Met Nabil Hamidi nog meer voetbal op het middenveld. Captain Gijs Keuning en alleskunner Pascal Putters assisteerden overal waar het nodig was.
Een gelijkspel was al keurig geweest, maar de vreugde bij het Amsvorde-legioen werd nog groter toen E.D. na een vlijmscherpe voorzet van Talha Kurnaz schitterend de 1-2 inkopte. Met nog zeven minuten te spelen knokten de Amsvordianen de overwinning over de eindstreep.
Complimenten nog aan scheidsrechter Van der Wielen en zijn assistenten Ozturk en Olav Velzeboer. Na afloop zaten er haast geen APWC’ers in de kantine — enkel heel veel Amsvordianen. Hoe bedoel je clubgevoel?
P.S. Nog een tip voor Talha: volgens mij heeft Hans Maas van zijn (ook te vroeg overleden) broer nog een erfstuk liggen — de voetbalschoenen van Jopie: de ijzeren noppen werden iedere week trouw door hem tot punten geslepen. Nooit meer vallen dus, Talha…
Jasper Visser ook nog bedankt — volgende keer wat meer speelminuten.
Onze gastreporter,
Waldorf
(The Muppet Show)
