Passie en strijd in een enerverende wedstrijd!

Zaterdag 4 oktober: de eerste Amersfoortse derby in het seizoen 2025/2026 voor onze vereniging, en wel op Wereld Dierendag. Gaan de spelers voor de uitstraling van weleer als de zwart-witte leeuwen, of gaan ze voor de bijl als makke schapen?

De redactie van het AD, regio Amersfoort, vond het niet eens een vermelding waard — een stadsderby die geen enkele aandacht kreeg. Men richt liever de aandacht op wat buiten de Amersfoortse stadsgrenzen plaatsvindt dan eer te doen aan de lokale voetbalclubs. De sportredactie van het AD zou zich achter de oren moeten krabben, want wat het publiek voorgeschoteld kreeg van beide ploegen was hartverwarmend.

Zoals het herfstweer was op deze zaterdag, zo gingen de spelers ook over het veld: stormachtig. Stevig spel met kansen over en weer. Een goed uitgespeelde aanval over links werd door Gijs Keuning voorgetrokken, maar helaas was er geen speler aanwezig om ertegenaan te lopen. Ook De Posthoorn liet zich niet onbetuigd, maar onze geweldige keeper Wesley Walet hield kranig stand bij opgelegde doelpogingen van de Posthoorn, die hij vakkundig – en met een beetje keepersgeluk – keurig neutraliseerde.

In de 40e minuut kwam onze spits Talha Kurnaz alleen aan de bal, waarna hij ongelukkig in botsing kwam met de keeper van De Posthoorn. Helaas kreeg hij van de scheidsrechter een gele kaart — zijn tweede — dus rood. Talha kon zich nog voor de rust gaan douchen.

De tweede helft was net zo enerverend als de eerste 45 minuten, al duurde die eerste helft zowat 103 minuten. Enerverend en spannend, met soms hoogoplopende emoties die zelfs onze normaal rustige trainer Fred Veenstra een gele kaart opleverden. De trainer beklaagde zich terecht over het onterechte vlagsignaal van de (daar is hij weer) clubgrensrechter van De Posthoorn. Maar de goed leidende scheidsrechter was hier niet van gediend.

Na twintig minuten kon er eindelijk gejuicht worden: Amsvorde kwam op 1-0 door de in de tweede helft ingebrachte speler Friso van den Broek. En zowaar, vijf minuten later kwam Amsvorde op een 2-0 voorsprong door een verdwaald schot van Bas Verstraete op de paal, dat daarna ongelukkig – maar wat maakt dat uit – door een eigen speler van De Posthoorn in het eigen doel werd gewerkt.

Maar wat een teleurstelling voor iedereen die Amsvorde een warm hart toedraagt: binnen drie minuten werd de stand alweer gelijkgetrokken, 2-2. Waar is de rust en het vernuft om zo’n riante voorsprong binnen luttele minuten weg te geven? Toch makke schapen?

Maar toen brak de 88e minuut aan. Bas Verstraete kwam na een schitterende pass van achteruit door Nabil Hamidi alleen voor de keeper. Koelbloedig scoorde Bas de 3-2. Ook hier probeerde de “eigen” clubgrensrechter van De Posthoorn een gevalletje van buitenspel te veinzen, maar daar trapte de scheidsrechter niet in.

Met nog een aantal minuten te spelen en wederom veel blessuretijd sleepte Amsvorde de overwinning over de streep. Dat ze in een van de laatste minuten nog door het oog van de naald kropen door een vrije trap op de onderkant van de lat van De Posthoorn, doet niets af aan de verdiende overwinning van de zwart-witte leeuwen.

EM